Ślązak to dusza. Dusza, która została ukształtowana przez warunki tu panujące. Wszystkie warunki: historyczne, społeczne, kulturalne, religijne i przemysłowe. Dlatego pisanie „co w duszy gra” Ślązakowi wymaga wielkiej pokory, wiedzy
i dystansu.
Nie znam żadnego Ślązaka, który ubierając kierpce stał się góralem. Góralem z krwi
i kości. Czy przez jedzenie większej ilości ryb będę Kaszubem? I czy jak przyjadę do Warszawy to będę warszawiakiem, człowiekiem ukształtowanym przez „Paryż Północy” czy 44 rok? Nie! - będę „słoikiem” - (po śląsku: krałzą). I nie ma co się obrażać, wszak każdego z nas denerwuje jak ktoś wchodzi w czyjeś buty.
Na Śląsku jest tak, że większość dziennikarzy piszących o Śląsku jest spoza...Śląska. A okazuje się, że to oni najlepiej wiedzą, czego potrzebujemy, co myślimy. To oni rozumieją całą złożoność naszej kultury i naszą wrażliwość. Nieprawda!
Czy nikt nie widzi tego, że Ślązak się miota, bo zawsze musiał słuchać kogoś
z zewnątrz. Prześledźcie kto rządził i rządzi kopalniami, hutami. Kto zajmował kierownicze stanowiska, różnych szczebli? - ludzie przeflancowani z innych części Polski. A może Edward Gierek był Ślązakiem (tak większość twierdzi) – nie był. Był z Zagłębia Dąbrowskiego.
Ślązacy niewiele chcą, nie wiele potrzebują. Czują swoją odrębność kulturową uwarunkowaną historycznie, ale przede wszystkim, są zmaltretowani ekonomicznie. To już nie jest Śląsk z kopalniami, hutami i mnóstwem różnych zakładów. To jest region gdzie bezrobocie, w niektórych miastach, jest prawie PGR-owskie! Przez całe lata są rozgrywani, okłamywani i wpuszczani w kanał obietnic. Kanał, z którego zawsze muszą wychodzić sami. Ale są coraz bardziej poobijani.
Ergo:
Ślązak to dusza, która, choć umęczona, ale wolna, unosi się nad hałdami i czarną ziemią, a w blasku słońca i w blasku księżyca ma odcień biało-czerwony. I my to, nawet bez bryli (okularów), widzimy.
Zobaczcie i Wy.
Szczęść Boże! - (to na Śląsku najważniejsze pozdrowienie)
Grzegorz Mika – SDP NSD
