Nie chcę być pomiędzy sierpem lewicy a młotem prawicy. Mam dość. Mam dość opowiadania się po jednej z tych stron. Chcę żyć w normalnym kraju, gdzie moje poglądy będą szanowane mimo, iż nie jestem ani z PO czy z PiS, ani z Antify czy z ONR. Mam dość waszej obłudy i waszych naparzanek.
Wy znacie logikę tylko dwubiegunową: kto nie jest z wami jest waszym wrogiem. Ta logika prowadzi na barykady, i w życiu, i w mediach. I kończy się spaleniem samochodu TVN albo najazdem niemieckich bojówkarzy. Obie strony chciały tej bitwy, gotowały się na nią, by teraz z ustami pełnymi frazesów o wolności mówić, i krzyczeć, że zagraża nam faszyzm albo luksemburgizm. A za chwilę będziecie tworzyć nowe ruchy i nowe partie dużo bardziej radykalne od dotąd istniejących. I powołacie się na dziedzictwo 11 listopada: na wyrwane z chodników kamienie, potłuczone szyby, pałki zomowców i oplute polskie mundury. Tego wszak chcieliście. Chcieliście zwarcia i zwarcie dostaliście. A dziś jesteście na ustach całej Polski, a jutro będziecie na ustach całego świata jako nowa siła, co nas zbawi. A media wam w tym pomogą, bo wszak od tego są. Są od tego, by nagłaśniać marginesowe, acz ekstremalne ruchy. Bo tam, gdzie się leje krew, tam jest kamera i tam jest dziennikarz. To stare jak świat it bleeds, it leads.
Logika wojny świetnie wpasowuje się w medialny kontekst. Zwiastuje walkę i zaspokaja nasze oczekiwania, że nudno nie będzie. Po co te żale, pełne naiwnego zdumienia, że dlaczego telewizje nie pokazywały spokojnych demonstrantów, rodzin z dziećmi, wiecującej młodzieży, patriotycznych śpiewów i przemówień. A kogo to miałoby obchodzić, pytam. Telewidzów? Pamiętam relacje z południa i wczesnego popołudnia w Polsacie i TVN. Wszędzie burdy i zamieszki. Węszycie w tym politykę. A ja wam powiem: pewnie, że jest, ale jest to też polityka OGLĄDALNOŚCI. Tak naprawdę dla mediów liczy się głównie kasa. Nie łudźcie się, że zawsze chodzi o politykę, czasem rzeczy mogą być bardziej brudne i przyziemne.
Kiedy słucham wyjaśnień, kto zaczął, kto kogo opluł, to aż mnie mdli, bo wyjaśniający szczytują w Himalajach hipokryzji. Oczywiście gra idzie o to, czyja narracja zwycięży, która przebije się do mediów, która będzie bardziej ostra, jednoznaczna i roszczeniowa. Wszystkie główne media biorą w tym udział, bo kto zostanie poza tą grą, to się nie liczy w walce o dusze czytelnika, słuchacza, telewidza, czy internauty. Mamy więc krytykę Oenerowców, mamy krytykę Krytyki Politycznej. I tylko czasem słychać jakiś mądry głos dystansujący się od całego tego jazgotu i zgiełku. Jak głos Dawida Widsteina rozmawiającego o zamieszkach z dziennikarką Polsatu. Ale jeden, czy kilka głosów rozsądku nie przytłumią medialnej wrzawy. Triumfujące subiektywizmy w szacie obiektywnych i niepodważalnych prawd, przypisanych do lewicy lub prawicy, drwią ze zdrowego rozsądku i napawają się zwycięstwem nad spokojną, ale milcząca większością.
Były burdy polskie i były burdy niemieckie. Są prawdy Antify i prawdy ONR. Z tych obu rzekomo prawdziwych relacji nie zbuduje się jednego obrazu świata. Może być tylko gorzej. Niestety, media mają w tym dziele podwójnego ogłupiania narodu duży wkład. Więc dalej do rozróby spieszmy się! Młodsi już poszli, starsi jeszcze nie?
Marek Palczewski
17 listopada 2011
