Onegdaj super spostrzegawczym określeniem błysnęli biurowi, a właściwie biurowe
pracowniczki Telewizji Polskiej. Do dziś trwa nierozstrzygnięty spór czy to Kasia, czy
Marysia rzekła: PAMPERSY. Tak czy owak walendziakowy nalot na Woronicza został
obdarzony świetną ksywą. Pasowało jak ulał.
Teraz słyszę określenie „słoiki”. A któż to – grzecznie pytam. Okazuje się, że tak
właśnie warszawscy urzędnicy w centralnych urzędach nazywają dokooptowanych z
prowincji nowych, których „przywieziono w teczkach”. Bo ci oszczędni
prowincjonariusze przyjeżdżając po weekendzie w poniedziałek do pracy przywożąc
właśnie w słoikach papu, które pałaszują aż do piątku.
Podoba mi się to. Wreszcie po siermiężnym ale rozrzutnym socjalizmie naród staje się
oszczędny, zapobiegliwy, myślący. Może przeniesie się to na decyzje ogólnopaństwowe.
„Słoiki” nie skompromitujcie się tak, jak to zrobiły „pampersy” rozpoczynając
degrengoladę TELEWIZJI POLSKIEJ. „Słoiki” jesteście nadzieją!
Ot choćby w sprawie decyzji przyznania koncesji Telewizji „TRWAM”. Pora się
opamiętać Panowie Ministrowie z Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Już czas! Już
czas!
Chyba, że znowu grono radzące przy Skwerze Kardynała Stefana Wyszyńskiego chce
mieć kilkaset tysięcy ludzi protestujących na ulicach. W tym sensie nie przyznawanie
częstotliwości toruńskiej stacji odgrywa bardzo ważną mobilizującą wiernych rolę. A
więc tak, czy siak pozytywne skutki będą.
„Rzeczpospolita” i „Wyborcza” tracą czytelników nie tylko przez ekspansję
bezczelnego internetowego medium. Zrażają przez swoje politykierstwo, służalstwo
rządzącym. Bolesne sprawy kolaboranctwa z bezpieką przestają być ważne bo upływ
czasu, biologii - to załatwi. Pozostaje walka TU i TERAZ - o koncepcję, pomysł w jakim
kraju mamy żyć i pracować.
Usłużni władzy, ale syczący nienawiścią do kościoła - nic dobrego nie wymyślą.
Paszli won! Wielu miłość do Związku Radzieckiego nie minęła, choć nie ma już tego
kraju. Strach przed Moskwą mają już w genach i niczym dla nich nawet ci, którzy
piastując naszą, polską najwyższą władzę zginęli w nadal celowo nie wyjaśnionych
okolicznościach.
Kraczą z nimi w jednym chórze podobni do tych, którzy po 13 grudnia 1981 roku
podwinęli ogony. Padają paskudne słowa z paskudnych gęb. Znowu jest MY i ONI. I tak
zostanie. Bo Ojczyzna jest jedna, tak jak prawda. Sztuczne, okazjonalne i nietrwałe twory
padają - jak to już wielokroć było. Może ta rozpoczynająca się „trzynastka” nie tylko nie
będzie pechowa dla ludzi prawych, ale przełomowa, dobra i twórcza.
Niech będzie za to przeciwko kłamcom, złodziejom i łobuzom.
03. 01. 2013 Stefan Truszczyński
Komentarze
Disqus
